سیره فردی و اجتماعی حضرت مهدی عجل الله تعالی فرجه الشریف در این نوشتار بر آنیم تا با بیان شمّهای از سیره فردی و حکومتی آن حضرت و به تصویر کشیدن اندکی از مدینه فاضله مهدوی، جانهای عاشق را شیفته حضورش نماییم، تا دست در دست هم داده، در قدم اول، خود، سپس جامعهمان را مهدی یاور نماییم؛ به این امید که در سایه سار الطاف الهی، ایام تاریک غیبت به شیرینی ظهور مبدّل گردد.
سیره فردی حضرت
او از طایفه نور است، از قبیله پاکان، سلسله بزرگان و سلاله نجیبان. و میآید از برای احیای دین، نابودی زشتیها، و برقراری عدالت؛ این قافله سالار نور و مهدی موعود علیه السلام زندگی فردیش چگونه است؟ برای درک گوشهای از سجایا و اوصاف آن حضرت دیده جان میشوییم به احادیث منوّر معصومان (علیهم السلام) که بهترین منبع کسب معرفت است.
عبادت (بندگی)
«بر رنگ گندم گونش از بیداری شبها زردی عارض شده و شبها را… در حال رکوع و سجود میگذراند».[1] عزیز سفر کردهای است که «در برابر خداوند و جلال او، فروتن است، بسیار فروتن، همچون عقاب به هنگامی که بال خویش فرو گشاید و سر به زیر انداخته، از اوج آسمان فرود آید. او در برابر جلال خداوند اینگونه خاشع و فروتن است؛ خدا و عظمت او در وجودش متجلی است. او همواره بیم خداوند را به دل دارد و از مقامی که نزد خدا دارد، مغرور نمیشود»،[2] او همان خورشید ولایت است که «در برابر پروردگارش… ]بسیار[ خاشع است».[3]
زهد و ساده زیستی (تقوا)
آن نجات دهنده نسل انسان «باتقوا گام مینهد و بر اساس هدایت رفتار نماید»[4] و «همچون امیرالمؤمنین (علیه السلام) زندگی کند، نان خشک خورد و با پارسایی بزید»[5] «لباس حضرتش جز پارچه خشنی نیست و غذای او نیز تنها غذای ساده و کم اهمیت است».[6]
رحمت و شفقت
جانم به فدای آن مولایی که نسبت به مردمان «امامی همدم و رفیق، پدری مهربان، برادری برابر و چون مادری دلسوز به کودک است».[7]
جانم به فدای آن سروری که «برای مردم از خودشان دلسوزتر و از پدر و مادرشان مهربانتر است».[8]
جانم به فدای آن مهربانی که «در رحمت چنان است که گویی با دستِ خود کره و عسل به دهان مسکینان مینهد».[9]
جانم به فدای آن عزیزی که از تبار علی علیه السلام است و هم سیره و روش او. امیرالمؤمنین علیه السلام فرمودند: «هیچ مؤمنی نیست که بیمار شود، مگر به مرض او مریض میشویم و اندوهگین نشود، مگر به خاطر اندوه او اندوهگین گردیم و دعایی نکند، مگر بر آن آمین گوییم و ساکت نماند، مگر برایش دعا کنیم».[10]
جود و بخشش
کجاست آن مظهر جود و سخا؛ که همه اولیا و انبیا مژده آمدنش را دادهاند؟! او همان مردی است که گفتهاند: «هنگام آشکار شدن فتنهها و آشوبها، مردی خواهد آمد که بخششهایش گوارا است».[11]
کجاست آن عزیزی که گفتهاند: «در آخرالزمان خلیفهای خواهد بود که بیاندازه بخشش میکند».[12]
کجاست آن زاده رسول خدا که پیامبر صل الله علیه و آله وسلم درباره جود و بخشش او چنین میفرمایند: «مردی نزد مهدی علیه السلام میآید و میگوید: به من عطایی کن! پس به مقداری که آن شخص بتواند حمل نماید، به او میبخشد».[13]
——————————————
[1]. فلاح السائل، ص200 و بحارالانوار، ج86، ص81، مکيال المکارم، ج1، ص151 از امام کاظم عليه السلام.
[2]. المهدي الموعود، ج1، ص280 و 300.
[3]. الملاحم الفتن، ص58- الامام المهدي، ص97 از امام صادق عليه السلام.
[4]. بحارالانوار، 52، ص269، ح158.
[5]. الغيبة، نعماني، بحارالانوار، ج52، ص359.
[6]. غيبت نعماني، ص152؛ مسندالامام رضا عليه السلام، ج1، ص219؛ منتخب الاثر، ص307 از امام رضا عليه السلام.
[7]. کافي، ج1، ص286 از امام رضا عليه السلام.
[8]. روزگار رهايي، ص81 از امام رضا عليه السلام.
[9]. المهدي الموعود، ج1، ص297.
[10]. بصائر الدرجات، ص259؛ مکيال المکارم، ج1، ص121 امام علي عليه السلام.
[11]. بحارالانوار، ج51، ص82؛ مکيال المکارم، ج1، ص149 از پيامبر صلی الله عليه و آله وسلم.
[12]. غاية المرام، ص698؛ مکيال المکارم، ج1، ص133.
[13]. بحارالانوار، ج51، ص88؛ مکيال المکارم، ج1، ص133.
