هفتاد روز درِ حرم مطهر امام رضا علیه السلام بسته بود-فقط یک در که مخصوص خدام بود ما از آنجا رفت و آمد میکردیم-یک شب یکی از رفقایی که مسئول امنیت هستند آمد گفت حاجی عجله داری گفتم نه/گفت شیفت قبلی که اینجا بودم اطلاع دادند که چند خانم دارند به سمت در میایند و من یک لحظه ترسیدم گفتم شاید اتفاق و خبری است /دویدم دیدم نه چند خانم عادی هستند گریه میکنند و به سرعت می آیند به سمت درِ ورودی و ما دویدیم و جلوی آنها را گرفتیم /گفتند میخواهیم برویم داخل , گفتیم نمیشود حرم بسته است و هرچه میگفتیم انگار نمیشنیدند و گریه میکردند و تمام همکاران بخش نگهبانی را جمع کرده بودند دور خود با صدای گریه هایشان/نگاه کردم در بغل یکی از این خانم ها یک بچه ی 6 ماهه بود که سرش از پشت آویزان بود به انها گفتیم آرام باشند آن مادر گفت این بچه که بغل من است از روزی که دنیا امده بیمارستان بود یک بار بغلش نکرده ام شیر به او بدهم بچه مریض بوده از روز اول با دستگاه زنده بوده است شیر را میدوشیدیم و به او میدادند/امروز دکتر او را جواب کرده است گفته بچه ات را ببر من هم پناهی جز امام رضا علیه السلام ندارم..گفتیم نمیشود بروی… در همین بگو مگو ها بودیم یکی از خدام کفشداری رسید گفت بچه را بدهید من ببرم داخل یک سلام بدهم برگردم گناه داره تا اینجا اومده نا امید برگرده ,خادم بچه را بغل کرد و کلا حدود 8 دقیقه طول کشید /بچه را که خادم برد ,مادر بیقرار شد میگفت کی برمیگردد؟مدام راه میرفت…
پسرم از نفس افتاد به دادم برسید—داد از این همه بیداد به دادم برسید/
تشنه ام شیر ندارم چه کنم حیرانم—باید آخر چه به او داد , به دادم برسید/
بوی آب و دل بی تاب و سپاهی بیرحم—طفلی و این همه جلاد به دادم برسید/
آب دامی است که دلبندِ مرا سید کند—وای از حیله ی صیاد به دادم برسید/
با پدر رفت ,ندانم چه شده است که از میدان— شاه پیغام فرستاد به دادم برسید/
بار الها چه بلایی سرش آمد که حسین—میزند این همه فریاد به دادم برسید/
بعد از حدود هشت دقیقه خادم برگشت بچه را داد بغل مادر تا بچه را گرفت مادر نشست , بچه صورتش را برگرداند طرف مادر بر بچه را زیر چادر,دیدم اشکهای مادر میریزد ,گفتم چه شده؟گفت بعد از شش ماه دارد شیر میخورد…یا علی بن موسی الرضا(علیه السلام) دخیلک یا سیدی
اللَّهُمَّ اشْفِ کُلَّ مَرِیضٍ بحقِ محمدٍ و آله الطاهرین
