`1 – شهادت اویس قرنى
در هجدهم صفر سال 37 هـ .ق. در جریان جنـگ صفین اویـس قرنی به شهادت رسید. وی از پارسایان نامى صدر اسلام و ملقب به سیدالتّابعین است و از اصحاب امیرمؤمنان علیه السلام مىباشد.
اویس در « قَرَن» كه میقات اهل نجد و موضعى در یمن كنونى است به دنیا آمد؛ وى زمانى كه خبر رسالت پیامبر اسلام را شنید به آیین اسلام درآمد. او یكبار براى دیدن جمال دلرباى پیامبر اكرم (صلی الله علیه و آله) به مدینه آمد،اما چون پرستارى از مادر سالخوردهاش را برعهده داشت، نمىتوانست زیاد در مدینه بماند ؛ از طرفى مادرش اجازه بیش از نیم روز توقف را به او نداده بود. از قضا پیامبر نیز آن روز در مدینه حضور نداشتند. اویس براى حفظ حرمت كلام مادرش، بدون این كه موفق به زیارت پیامبر شود به یمن بازگشت.
رسول اكرم (صلی الله علیه و آله و سلم) درباره او فرموده اند: «من از سوى یمن، بوى خدا مىشنوم» و اویس را «نفس الرحمان» خطاب میكردند. در حدیثى درباره اویس قرنى فرمودند: «چه قدر به تو اى اویس قرنى مشتاقم! آگاه باشید كه هر كه او را مىبیند، سلام مرا به او برساند».
از حضـرت سؤال كــردند: اویس چه كـسـى اسـت؟
ایشان در جواب فرمودند: «او كسى است كه اگر از میان شما برود، متوجه او نمىشوید و اگر در میان شما باشد به او توجهى نمىكنید؛ اما اویس كسى است كه به شفاعتش قوم «ربیعه» و «مضر»، داخل بهشت مىشوند.
به من ایمان آورد در حالى كه مرا ندیده است و در راه جانشین من، امیرمؤمنان على بن ابی طالب(علیه السلام) در جنگ صفین كشته خواهد شد.»
📗بحار الانوار : ج 42 ص 155
آرى! محبت و معرفت نسبت به خاندان اهل بیت(علیهم السلام) و عشق و ایثار در راه آنان، او را به مقامى مىرساند كه سرور كائنات حضرت محمد بن عبدالله (صلی الله علیه و آله) به او مشتاق است و در ركاب شیرازه عالم هستى، امیرمؤمنان(علیه السلام)، به فیض شهادت نایل می شود.
سلام و درود خداوند بر او و تمامى پیروان راستین اهل بیت عصمت (علیهم السلام) باد.
2 – درگذشت میرحامد حسین هندی
علامه میرحامد حسین هندی، در سال ۱۲۴۶ ق. در شهر «میرتهه» هند، در خانه سید محمد قلی به دنیا آمد. نام اصلی او را «مهدی» نهادند. سبب شهرتش به «میر حامد حسین» آن است که پدرش پیش ازآنکه خبر توّلد فرزندش را بشنود، در رؤیا جدّ خود «سید حامد حسین» را دیده بود، از این رو، فرزند نوزادش را به این نام مشهور کرد.
میرحامد حسین وقتی به هفت سالگی رسید، پدرش او را به مکتب گذاشت. او مقدمات و دروس ابتدایی را خواند، آنگاه وارد مراحل بالاتری رسید.
جوامع اسلامی بویژه هندوستان، در دوران زندگی میرحامد حسین، بیش از پیش دچار آشوب و تفرقه شده بود. استعمارگران و دشمنان اسلام، همواره برای دست یافتن به اهداف شوم و غارتگرانه خود، دوست میداشتند که مسلمانان با هم اتّحاد نداشته باشند و مدام با خصومت زندگی کنند. بدین خاطر گاه دانشمندانی را در میان خود مسلمانان تحریک میکردند تا با نوشتن و یا گفتن حرفهایی تفرقه افکن و اختلاف آفرین، صفوف آنان را بر هم زنند و محیط زندگی برادرانه را تبدیل به بلوا و آشوب و سوء ظنّ و دشمنی سازند.
علامه سید محمد قلی پدر میرحامد حسین، سالها عمر خود را صرف جواب دادن شبهات و تهمتهایی کرد که دشمنان اسلام، به دست برخی از دانشمندان مسلمان، علیه شیعه و مکتب اهل بیت ـ علیهم السّلام ـ شایع میکردند اکنون بعد از پدر نوبت به پسر صالح و خلف او یعنی علامه میرحامد حسین هندی رسیده بود.
او مشاهده میکرد که چه افتراها و تهمت هایی بر شیعه میبندند که روح شیعه از آنها خبر ندارد … این بود که تصمیم گرفت کمر همّت ببندد و همچون پدرش، در عرصه قلم و تحقیق و تتبّع و بیان حقائق اسلام و وقایع تاریخ اسلام، به دفاع از حق برخیزد و به تهمتهای مغرضانه و جاهلانه و خصومت آمیز دشمنان تشیع، پاسخ دهد «تا سیه روی شود هر که در او غش باشد!»
نخستین کارش، نقد، بررسی، تصحیح و تهذیب بعضی از کتابهای ارزشمند پدرش علامه سید محمد قلی، بود
چرا که بسیاری از آثار پدرش، در دفاع از مکتب شیعه و پاسخ به ایرادهای مخالفان تشیّع بود و شایسته بود که پسر دانشمند و فرزانه، آنها را تصحیح و چاپ و منتشر کند.
میرحامد حسین سالهایی از عمر گرانمایه خود را در این راه صرف کرد و از این رهگذر، خدمات شایانی به عالم تشیع ارزانی داشت.
آثار به جا مانده از این دانشمند مدافع حریم اهل بیت علیهم السلام عبارتند از :
۱. استقصاء الافحام.
۲. شوارق النصوص، پنج جلد در علم کلام.
۳. افحام اهل المین، ردّی است بر کتاب «ازالة الغین» تألیف حیدر علی فیض آبادی حنفی.
۴. اسفار الانوار، سفرنامه حج و کربلا.
۵. کشف المعضلات فی حلّ المشکلات.
۶. العضب البتار فی مبحث آیه الغاز.
۷. النجم الثاقب فی مسأله الحاجب، کتاب فقهی در موضوع ارث.
۸. الدرر السنیّه فی المکاتیب و المنشآت العربیه.
۹. زین الوسائل الی تحقیق المسائل، مسائل فقهی و گوناگون.
۱۰. الدرایع، در شرح شرایع محقق حلّی.
۱۱. عبقات الانوار فی مناقب الائمه الاطهار.
شصت سال تلاش بی دریغ در احیاء امر امامت و دفاع از حریم ولایت امیرمؤمنان علیه السلام، آبرویی جاودانه به آن دانشور نستوه عنایت کرد. گلهای خوش بوی عبقات او، رایحۀ عدیم المثالِ هویّتِ اسلام ناب را به مشام حقّ جویان و حقیقت طلبان رساند و عرصۀ تازهای در امامت پژوهی فراروی شرف الدینها، امینیها و مظفّرها گشود. با آن همه جان فشانی، گفتهاند که در واپسین روزهای حیاتش اشک می ریخت.
از علّت گریه پرسیدند،
فرمود: نگران شرمندگی دیدار امیر عالم علیه السلام پس از مرگ هستم، چرا که هیچ کار برای ایشان نکردهام! سپس وصیّت کرد تا برگههایی از حدیث غدیر که به دست خود نوشته را در کفن، بر روی چشمانش بگذارند تا در وقت ملاقات با سیّد اوصیاء علیه السلام به عنوان بال ملخی، تقدیم محضرشان کنند!
سرانجام، فرزانه بزرگ شیعه و مدافع مجاهد اهل بیت پیامبر ـ صلّی الله علیه و آله و سلم ـ سیّد بزرگوار میر حامد حسین موسوی هندی، در هیجدهم صفر سال ۱۳۰۶، در لکهنو چشم از جهان فرو بست و در حسینیه خود دفن شد.
