ورود نمایندگان طایفه «نَخَع» به مدینه و پذیرش دین اسلام
رسول گرامی اسلام(صلی الله علیه و آله و سلم) در مدت 23 سال در مكه و مدینه مردم را به دین مبین اسلام دعوت مینمودند و از شرك، بتپرستی و كفر باز میداشتند.
در این مدت بسیاری از طایفه های شبه جزیره عربستان با میل و رغبت باطنی خویش، دین اسلام را پذیرا می شدند و خود را از گمراهی رهایی میبخشیدند.
بنابر نقل تاریخ نویسان، آخرین گروهی كه بر پیامبرخدا وارد شدند و اسلام اختیار نمودند، طایفه «نَخَع» بود.
از این طایفه، حدود دویست تن در پانزدهم محرم سال 11 هـ .ق. وارد مدینه شده، به محضر رسول خدا(صلی الله علیه و آله) رسیدند و با آن حضرت بیعت نمودند و به دین مبین اسلام گرویدند.
بعدها نیز مردان این قبیله در حمایت از خاندان پیامبر(صلی الله علیه و آله) فداكاری های فراوانی کردند.
📚ابنجوزی، المنتظم، ۱۴۱۲ق، ج۴، ص۱۴.
قبیله «نخع» شاخهای از قبیله بزرگ عرب یمانی در جزیره العرب، یعنی «مذحج» است. موضعگیری این طایفه عرب در مقایسه با دیگر طوایف مذحجی در حوادث سیاسی و فرهنگی تاریخ اسلام، به طور مستقل بوده است.
برخی از بزرگان نخعی با فراگیری علوم اسلامی و تبعیت از سیره علمی و عملی اهلبیت (علیهالسّلام)، میراثی عظیم از وفاداری و اطاعت در عرصههای اجتماعی و سیاسی بر جای گذاشتند. نخعیها در جبهههای گوناگون تاریخ اسلام حضور داشتهاند و همین امر باعث شده است اخبارشان به کرات نقل شود.
فرضیهای که در این مقاله به دنبال اثبات آن هستیم، این است که: «قبیله نخع مورد توجه اهل بیت (علیهالسّلام) بوده و بزرگان این قبیله به ویژه در مراحل حساس تاریخ تشیع، در کنار اهل بیت (علیهالسّلام) حضوری اثر گذار داشتهاند.»
