1ـ حركت كاروان اسیران از كربلا
عمربن سعد ملعون روز یازدهم محرم سال 61 هـ .ق. تا ظهر در زمین كربلا ماند و بر كشتگان سپاه خود نماز خواند و آنان را به خاك سپرد؛ در حالی كه بدن امام حسین(علیه السلام) به همراه 72 تن از اصحاب گران قدرش بدون كفن برزمین گرم كربلا مانده بود. چون روز به نیمه رسید، عمر بن سعد دستور داد تا اهل بیت امام حسین(علیه السلام) را بر شترها سوار كردند. حضرت زین العابدین(علیه السلام) را در حالی که بیمار بود نیز با غل و زنجیر بر اشتری سوار نمودند .
📚لهوف : ص 189 / بحار الانوار : ج 45 ص ص107
📗لهوف : ص 152
نكته قابل توجه در این فرمایش حضرت زینب(سلام الله علیها) آن است كه شهادت امام حسین(علیه السلام) و غارت خیمه های آن حضرت را روز دوشنبه بیان فرمودهاند در حالی كه بنا به گفته تمام تاریخ نویسان روز عاشورا، روز جمعه یا شنبه بوده است. از این رو باید گفت که این کلام بلند آن حضرت، به روز دوشنبه ای اشاره دارد كه غاصبان خلافت در سقیفه بنی ساعده دور هم جمع شدند تا سنگ بنای انحراف و گم راهی میلیونها مسلمان را بگذارند؛ پس در همان جا واقعه كربلا را نیز كه ثمره این فتنه ننگین بود، طراحی نمودند و در حقیقت خنجری كه شمر ملعون در عصر عاشورا بر گلوی نازنین امام حسین(علیه السلام) قرار داد، غاصبان خلافت در سال 11 هـ .ق. آن را از غلاف بیرون آورده و برای كشتن امام حسین(علیه السلام) آماده كرده بودند.
آنكه طرح بیعت شـورا فكـند —-خود همانجا طرح عاشورا فكند
2ـ برگزاری مجلس ابن زیاد ملعون
عمر بن سعد روز یازدهم محـرم به كوفه آمد و عبـیدالله بن زیـاد، بـابرگزاری مجلس باشكوهی، اذن عمومی داد تا مردم در مجلسش حاضر شوند. آن گاه سر مقدس امام حسین(علیه السلام) را مقابل او گذاشتند و او به آن نگاه و تبسم مینمود و با چوبی كه در دست داشت جسارت میكرد.
در این هنگام زید بن ارقم برخاست و در حالیكه میگریست، فریاد زد:
«چوبت را از لب و دندان حسین(علیه السلام) بردار كه من با چشم خود دیدم رسول خدا(صلی الله علیه و آله و سلم) لبان مبارك خویش را بر همین لب و دهان گذارده بود!»
ابن زیاد ملعون به او گفت: «اگر پیرمردی سالخورده نبودی و عقل خود را از دست نداده بودی، گردنت را میزدم!»
پس در این هنگام زید از جا برخاست و روانه خانه اش شد
📗اعلام الوری : ج 1 ص 471
