زمینه (خورشیدم تویی؛ آوارت منم) – حاج محمود کریمی – شب هفتم ماه محرّم در سال ۱۴۰۲ – خیمة‌العبّاس (علیه‌السّلام)

خورشیدم تویی؛ آوارَت منم
دلداه‌ی ضریح گهوارَت منم
امّیدم تویی؛ بیچارت منم
بیچاره‌ی مادرِ بیچارت منم
گریه ببین کجا به‌کار اومده
پدر با طفل شیرخوار اومده
زلزله افتاده توو کربلا
پیمبری با ذوالفقار اومده
اگه شهید نمی‌شدی، تو رو توو خواب می‌بستن
تو رو به طناب می‌بستن؛ تو رو با رباب می‌بستن
خورشیدم تویی؛ آوارَت منم
دلداه‌ی ضریح گهوارَت منم
امّیدم تویی؛ بیچارت منم
بیچاره‌ی مادرِ بیچارت منم
دستاش خونیه، مردی که تو رو
می‌بوسه و لب‌های کوچیک تو رو
بوسید تا دمی که تیر، بوسه زد
رگ‌های روو گلوی باریک تو رو
اگه تو رو ببینن اهل حرم
قبل اسارت، می‌میرن همه
چی به‌سرت اومده که از رباب
توو خیمه‌ها، رو می‌گیرن همه
اگه شهید نمی‌شدی، دیدن آب می‌کشتت
حجم طناب می‌کشتت؛ رنج و عذاب می‌کشتت
اگه شهید نمی‌شدی، حال رباب می‌کشتت
غم بی‌حساب می‌کشتت؛ بزم شراب می‌کشتت
خورشیدم تویی؛ آوارَت منم
دلداه‌ی ضریح گهوارَت منم
امّیدم تویی؛ بیچارت منم
بیچاره‌ی مادرِ بیچارت منم
جسمت روی نی، غوغا می‌کنه
دستات داره هنوز گره وا می‌کنه
روی نیزه‌ها چشماتو ببند
مادر داره تو رو تماشا می‌کنه
هرکی سر تو رو روی نیزه دید
برا دل مادر تو، آه کشید
میگن هنوز توو ترکش حرمله‌اس
همون سه‌ شعبه که گلوتو درید
اگه شهید نمی‌شدی، بعد قیام می‌مردی
علی الدّوام می‌مردی؛ توو ازدحام می‌مردی
اگه شهید نمی‌شدی، توو راه شام می‌مردی
هرشب باهام می‌مردی؛ تو هم کتک می‌خوردی
خورشیدم تویی؛ آوارَت منم
دلداه‌ی ضریح گهوارَت منم
امّیدم تویی؛ بیچارت منم
بیچاره‌ی مادرِ بیچارت منم
گریه ببین کجا به‌کار اومده
پدر با طفل شیرخوار اومده
زلزله افتاده توو کربلا
پیمبری با ذوالفقار اومده