حَسبُنا کِتاب اللّه شعاری برای نابودی اسلام
از همان روز رزیة الخمیس ، قرنهاست که این شعار: «حسبنا کتاب الله» از طریق برخی حدیث ستیزان منتشر میشود و برای برخی تبدیل به یک مبنا شده است.←
اما آیا قرآن به تنهایی کافیست؟ آیا ما را از پیامبراکرم صلی الله علیه و آله و سلم بینیاز میکند؟
🔴 مگر نه آنکه تبیین و تفصیل معارف قرآن بعهدهٔ آن حضرت بود؟ کسانی که میگویند: “قرآن ما را کافیست” چرا در روز هفده رکعت نماز میخوانند؟ کجای قرآن به رکعات نماز اشاره شدهست؟ جالب است که در کتب فقهی تنها بحثِ نماز صدها مسئله دارد. آیا تمام اینها از قرآن قابل اخذ است؟ نه تنها این مسئله بلکه بسیاری دیگر از مسائل اعتقادی و فقهی جز با تبیین پیامبراکرم و اهل بیت علیهمالسلام قابل فهم و عمل نیست.←زیرا قرآن فقط به کلیات اشاره کرده و تبیین و جزئیات آن را به مُفَسر واقعی قرآن، یعنی پیامبر صلی الله علیه و آله سپرده است.
🔸 بعنوان نمونه در سورهٔ حشر آیه هفتم:
«مَآ آتَاكُمُ الرَّسُولُ فَخُذُوهُ وَ مَا نَهَاكُمْ عَنْهُ فَانْتَهُوا وَاتَّقُوا اللَّهَ إِنَّ اللَّهَ شَدِيدُ الْعِقَابِ.»
👈🏻 فارغ از دلایل نقلی بسیار، عقل نیز تأیید میکند که اگر قرآن به تنهایی کفایت میکرد، دیگر چه نیازی به رسول خدا صلی الله علیه و آله بود تا خدا در قرآن بفرماید: رسول من هرچه را امر کرد اطاعت کنید و هرچه را نهی کرد واگذارید؟ با وجود قرآن دیگر چه نیازی به ایشان بود؟ روشن است قرآن نیاز به تفسیر و تأویل دارد که علمش نزد آن حضرت است و پس از ایشان علم قرآن به اوصیای ایشان منتقل شد و طبق روایات، هرکس جز معصومین ادعا کند تمام علم قرآن را دارد، کذاب و ملعون است.
❌ در کتب اهل سنت، روایات فراوانی مبنی بر دشمنی خلفایشان با حدیث موجود است، اما مرتبط با موضوع توجه شما را به این نقلِ قابل تأمل از کتب اهل سنت جلب مینماییم:
«عن عروة بن الزبیر رضی الله عنه أنّ عمر رضی الله عنه أراد أن یکتب السنن، فاستفتی أصحاب النبی صلی الله علیه و سلم فی ذلک فأشاروا علیه أن یکتبها، فطفق عمر رضی الله عنه یستخیرالله فیها شهرا، ثم أصبح یوما و قد عزم الله له فقال: إنی أرید أن أکتب السنن، و إنی ذکرت قوما کانوا قبلکم کتبوا کتبا فاکبّوا علیها و ترکوا کتاب الله، و إنی والله لا أشوب کتاب الله بشئ أبداً.»
✍🏻 عروة بن زبیر روایت میکند که عمر بن خطاب تصمیم گرفت احادیث حضرت رسول را بنویسد. در اینباره از اصحاب ایشان مشورت خواست. همه مشورت به نوشتن دادند. سپس تا یکماه عمر استخاره میکرد. روزی در حالیکه تصمیم برایش مشخص شده بود، بلند شد و گفت: قصد نمودم که احادیث را بنویسم، ولی قومی را بیاد آوردم که قبل از شما بودند، کتابهایی نوشتند و همه وقتشان را صرف آنها میکردند و کتاب خدا را کنار گذاشتند. سپس منصرف شد و سوگند یاد کرد: هرگز با کتاب خدا چیزی را مخلوط نخواهم کرد تا کتاب خدا فراموش نشود❗️
📓 علوم الحدیث و مصطلحه، صبحیالصالح، ص۳۹
