شهادت « محمد بن ابى بكر »
روز چهاردهم صفر سال 38 هـ .ق. محمد بن ابی بکر، یکی از یاران باوفای امیرمؤمنان (علیه السلام) در مصر به شهادت رسید.
📙مستدرك سفينة البحار : ج 5 ص 212
مادرش اسماء بنت عمیس، پس از ابوبكر با حضرت امیر(علیه السلام) ازدواج كرد. محمد در دامان پرمهر علوی تربیت یافت و از كودكى در خانه امیرمؤمنان علیه السلام پرورش یافت و مرام و منش امیرالمؤمنین امام على (علیه السلام) را به شایستگى آموخت.
او از اصحاب خاص مولاى متقیان علی (علیه السلام) بود و در حوادث گوناگون حیات آن حضرت در كنار ایشان چون فرزندى دلسوز و مریدى باوفا حضور داشت. به ویژه در جنگ جمل، در ركاب امیرمؤمنان (علیه السلام) بود و تلاشهاى بسیارى كرد تا خواهرش عایشه را از این فتـنه بر حـذر دارد؛ اما سودى نداشت.
نامه نگارىهاى او براى معاویه مبنى بر حقانیت امیرمؤمنان على (علیه السلام) و دفاع از حضرت در كتابهای تاریخى موجود است که همه، حاكى از ارادت و معرفت او نسبت به خاندان نبوت(علیهم السلام) مىباشد.
محـمد بـن ابى بكر از سـوى امیـرمؤمنان(علیه السلام) ـ پس از این كه «قیس» نتوانست امارت مصر را سامان بخشد ـ به حكومت آنجا منصوب شد. همزمان معاویه نیز عمروعاص را به حكومت مصر منصوب كرد و او را به آن جا فرستاد.
محمد بن ابی بکر در تلاش براى سامان بخشیدن به اوضاع مصر بود؛ ولى دسیسههاى عمروعاص از یك سو و اعتراض و شورش مردم كه از جانب عمروعاص تحریك شده بودند از سوى دیگر، باعث شد تا این سردار رشید نتواند در برابر سپاه عمروعاص مقاومت كند و در نتیجه شكست خورد.
محمد را در محلى به نام « كوم شریك» در حوالی مصر محاصره كردند و پس از دستگیرى، ناجوانمردانه در پوست حمارى كردند و آتش زدند.
📚بحار الانوار : ج 33 ص 533 / الغدير : ج 11 ص 64 – 70
امیرمؤمنان(علیه السلام) پس از شنیدن خبر شهادت دلخراش او به شدت محزون شدند و تأسف خوردند. بى تابى امیرمؤمنان(علیه السلام) در فراق او در خطبه 68 نهجالبلاغه آمده است:
« از زمانى كه وارد این جنگ شدم (جنگ با معاویه) براى هیچ كشتهاى مثل محمد محزون نشدم؛ همانا محمد فرزند همسرم و مانند اولاد من بود و با من به نیكویى رفتار مىكرد».
