آغاز قیام توابین در كوفه بر ضد حكومت اموی
در این روز در سال 65 هجری سلیمان بن صرد خزاعی با گروهی از توابین که نام شانزده هزار نفر ایشان در دفتر سلیمان ثبت شده بو د، برای خونخواهی امام حسین علیه السلام قیام کردند .
📘بحارالانوار : ج 45 ص 358
بعد از واقعه جانگداز عاشورا، گروه زیادی از مردم كوفه از جریان شهادت امام حسین (علیه السلام) سخت اندوهگین و از اینكه آن حضرت را یاری ننمودند، بسیار پشیمان شدند.
آنها در اول ربیع الثانی سال 65 هـ .ق به فرماندهی « سلیمان بن صرد خزاعی» (یكی از شیعیان حضرت علی بن ابیطالب(علیه السلام) و ملازم آن حضرت در تمامی جنگها) قیام كردند.
آنها پس از اینکه از كوفه خارج شدند و به كنار مرقد مطهر امام حسین(علیه السلام) رفتند یك شبانه روز ـ و به نقلی سه شبانه روز در كربلا ماندند و در آنجا مداوم مشغول گریه و استغفار شدند.
توابین هنگام وداع، آنچنان در كنار قبر امام حسین (علیه السلام) ازدحام كردند كه گویی در كنار كعبه و حجرالأسود ازدحام نمودهاند.
هر كسی به هنگام وداع شعر میخواند و ناله میكرد و بدین صورت، خود را برای خونخواهی امام حسین(علیه السلام) و نبرد با سپاه شام آماده میكرد.
دستگاه خلافت از قیام آنان آگاه شد و سپاهیان زیادی را از شام به سمت كوفه برای تقویت لشكر عبیدالله بن زیاد گسیل كرد.
لشكریان ابن زیاد در «عین الورد» ـ منطقهای در شمال بغداد ـ با سپاه آنها وارد جنگ شدند.
سپاه توابین در ابتدا پیروزی هایی به دست آوردند؛ اما ارسال نیروهای زیاد و افزوده شدن به تعداد سپاه شام و كثرت جنگها، توابین را به شكست نزدیك كرد و پس از آنكه فرمانده آنان، سلیمان بن صرد، به شهادت رسید، سپاهشان منهزم شد و از آنان فقط 27 نفر كه مجروح و خسته شده بودند، جان سالم به در بردند و بقیه، جملگی به شهادت رسیدند.
📘بحارالانوار : ج 45 ص 359
