آغاز دوران حكومت عباسیان
از اوایل سال 130 هـ .ق عباسیان برای به دست آوردن قدرت، دست به كشتار و قتل عام بی سابقه مردم زدند كه خلاصه پیروز شدند و توانستند خلافت را از چنگال بنی امیه خارج نمایند و بیعت ابوالعباس عبدالله بن محمد، مشهور به سفّاح ـ نخستین خلیفة عباسی ـ در روز جمعه سیزهم ربیع الأول سال 132 هـ .ق. صورت گرفت و بدین ترتیب حكومت خاندان عباسی آغاز شد.
📔حیاةالحيوان : ج 1 ص 110
در روضه الصفا امده است که صبح جمعه ابوالعباس در کوفه با اتباع خود وارد دار الاماره شد و از انجا به مسجد جامع رفت . بالای منبر ایستاد و خطبه ای خواند و چون ان روز ضعف داشت بر روی منبر نشست و عمویش داوود بن علی یک پله پایین تر ایستاد و خطبه را با این جمله به پایان رساند ؛
میان شما و پیغمبر شما هیچ خلیفه به حقی پای به منبر ننهاده مگر علی بن ابی طالب علیهماالسلام و این امام که بر منبر است
📘روضة الصفا ج 3 ص 383
سفّاح در دوران خلافت خود به قتل عام بسیاری از خاندان بنی امیه دست زد؛ لذا به او لقب «خونریز» دادند.
در مجالس المومنین آمده است :
چون خلافت به ابوالعباس سفاح رسید، روزی بنیهاشم و بازماندگان بنیامیه را در مجلس خود گرد آورد. سپس رو به بنیهاشم کرد و گفت:
أين الحسن بن علي؟
گفتند: او را بنیامیه با زهر به شهادت رساندند.
گفت:
أين الحسين بن علي؟
گفتند: او را بنیامیه در کربلا کشتند.
گفت:
أين زيد بن علي؟
گفتند: او را هشام بن عبدالملك به قتل رساند و بدنش را بر دار آویخت.
گفت:
أين يحيى بن زيد؟
گفتند: او را نیز بنیامیه کشتند.
آنگاه سفاح روی به امویان کرد و گفت:
به خدا سوگند، هیچ یک از این خونها را فراموش نکردهام و انتقام آنان را از شما خواهم گرفت.
سپس فرمان داد بسیاری از بزرگان و فرزندان بنیامیه را به قتل رساندند.
پس از آن، در ادامه داستان آمده است که دستور داد سفره بر روی اجساد آنان گستردند و غذا خورد و گفت که این غذا برای او از هر غذایی گواراتر است؛ زیرا انتقام خاندان پیامبر را گرفته است.
📕مجالس المومنین : ج 2 ص 265
البته «السفّاح» الزاماً به معنای «خونریز» نبوده است. واژه «سفّاح» از ریشه سَفْح به معنای «فرو ریختن و بخشیدن فراوان» نیز به کار میرفت؛ یعنی کسی که عطا و بخشش را فراوان جاری میکند.
بر اساس این دیدگاه، این لقب را خود ابوالعباس در نخستین خطبه خلافتش در کوفه بر زبان آورد و گفت:
أنا السفاح المبيح، والثائر المبير.
در این عبارت، «السفاح» را برخی شارحان به معنای «فراوانبخش» و برخی دیگر به معنای «خونریز دشمنان» دانستهاند.
سفّاح بازماندگان خاندان اموی را كشت و تمامی آنها را به دار آویخت، و بالاخره در 32 سالگی در سال 136 هـ .ق. در پنجه مرگ،گرفتار شد.
