و در روز هجدهم ذیالحجه، معزالدوله دستور داد که زینتها در شهر آشکار شود،
و چراغها در مجلس مأموران روشن گردید، و شادی و سرور نمایان شد، و بازارها در شب باز شدند، همانطور که در شبهای عید معمول است.
این کار به مناسبت عید غدیر، یعنی غدیر خم، انجام شد، و طبلها و شیپورها نواخته شد، و روزی پرشور و باشکوه بود.
🔹… وَ فِيهَا فِي الثَّامِنِ عَشَرَ ذِي الْحِجَّةِ، أَمَرَ مُعِزُّ الدَّوْلَةِ بِإِظْهَارِ الزِّينَةِ فِي الْبَلَدِ،
وَأُشْعِلَتِ النِّيرَانُ بِمَجْلِسِ الشُّرْطَةِ، وَأُظْهِرَ الْفَرَحُ، وَفُتِحَتِ الْأَسْوَاقُ بِاللَّيْلِ، كَمَا يُفْعَلُ لَيَالِيَ الْأَعْيَادِ.
فُعِلَ ذَلِكَ فَرَحًا بَعِيدِ الْغَدِيرِ، يَعْنِي غَدِيرَ خُمٍّ، وَضُرِبَتِ الدَّبَادِبُ وَالْبُوقَاتُ، وَ كَانَ يَوْمًا مَشْهُودًا.
📚 منبع: الکامل فی التاریخ، ابن اثیر، جلد ۷، صفحه ۲۴۵
