شاید این جملات زبان حال امام صادق علیهالسلام در لحظه شهادتشان باشد
هر چی که ز غصه و غم شنیدید من دیدم
کسی چه میدونه یک عمر چه زجری کشیدم
همیشه یه درد پهلو می رنجوند منو تا
ناسزا به مادرم فاطمه میشنیدم
خدا نکنه زندونی شه تو قفس کبوتر
خدا نکنه گل به پیش بلبل بشه پرپر
دلم بی قراره تو غریبی رفتم به مادر
وای، ای دل ای دل ای دل
هوای نگاه بارونیم تار و سرده
غم دو عالم به دور سر من میگرده
فقط منو بابام حیدر میتونیم بفهمیم
در خونه پیش چشمات بسوزه چه درده
هر کی هر چی غم دید من از اون غم دیده ترینم
کارم شده گریه غصه دار غم مدینه ام
کاش میخ در سوخته خونه ام میرفت تو سینه ام
وای، ای دل ای دل ای دل
