64 «قُلِ اللّهُ يُنَجِّيكُمْ مِنْها وَمِنْ كُلِّ كَرْبٍ ثُمَّ أَنْتُمْ تُشْرِكُونَ»
ترجمه :
64. بگو خداوند نجات میدهد شما را از اين ظلمات و از هر كَرْب و محنتی. پس از اين شما شرك می آوريد.
تفسير :
«قُلِ اللّهُ يُنَجِّيكُمْ» هر بنده در تَمادی [= طول] عمر خود بسيار مواقع را مشاهده كرده كه نزديك به هلاكت رسيده و تمام درب ها به روی او بسته شد[ه]، و تمام اسباب نجات منقطع شده و فقط حفظ الهی او را نجات بخشيده و در آن حال نذوراتی دارد و معاهداتی با خدا مینمايد و توبه میكند و عازم بر انجام وظيفه عبوديت میشود ، لكن پس از نجات همه اينها را فراموش میكند و به همان طريقه فاسده خود مشی [= رفتار] میكند؛ «وَإِذا مَسَّ الاْءِنْسانَ الضُّرُّ دَعانا لِجَنْبِهِ أَوْ قاعِداً أَوْ قائِماً فَلَمّا كَشَفْنا عَنْهُ ضُرَّهُ مَرَّ كَأَنْ لَمْ يَدْعُنا إِلی ضُرٍّ مَسَّهُ»[1].
«مِنْها» مرجع ضمير «ظلمات» است كه در آيه قبل فرموده .
«وَمِنْ كُلِّ كَرْبٍ»«كرب» بلا و محنت و شدّت است. و اقسام بليات بسيار است: بلای فقر، تصادفات، امراض صعبه، گرفتار ظالم و سارق شدن، فراق احبّه [= دوستان]، اضطراب خيال، خوف از پيش آمدها و غير اينها ، كه خداوند در مورد خود از بندگانش دفع بليات و كشف كربات و رفع مضرات فرموده. و مع ذلك اين انسان خيره سر ، دست از كردار زشت خود بر نمیدارد و متنبه نمیشود و به همان عقيده فاسده خود باقی میماند.
«ثُمَّ أَنْتُمْ تُشْرِكُونَ» همان بتپرستی . با اينكه میداند كه اين بتها خردلی از آنها بروز و ظهوری در انجاح [= روا شدن] مقاصد و كشف كُرُبات ندارند .
و همين معامله خداوند حجت را بر بنده تمام تر [می]كند و عقوبتش بيشتر [می]گردد. و همين استدراج است تا معاصی آنها بيشتر شود و طغيان آنها زيادتر گردد.
/_/!\_//_/!\_//_/!\_//_/!\_//_/!\_//_/!\_//_/!\_//_/!\_//_/!\_/
[1] . و زمانی كه تماس بگيرد انسان را ضرری از مرضی و كسالتی ، ما را می خواند در هر حال : به پهلو خوابيده يا نشسته يا ايستاده. پس چون ما از او اين گرفتاری و مضرّت را دفع كرديم و نجات پيدا كرد به كلی ما را فراموش میكند، میرود مثل كسی كه از ما چيزی نخواسته و بلايی به او متوجه نشده. سوره يونس: آيه 12.