اَلْحَمْدُ للّهِ الَّذي اَدْعوُهُ فَيجيبُني وَ اِنْ كُنْتُ بَطيـئاً حينَ يدْعوُني وَ الْحَمْدُ للّهِ الَّذي اَسْئَلُهُ فَيعْطيني وَاِنْ كُنْتُ بَخيلاً حينَ يسْتَقْرِضُني
وَالْحَمْدُ للّهِ الَّذي اُناديهِ كُلَّما شِئْتُ لِحاجَتي وَاَخْلوُ بِهِ حَيثُ شِئْتُ لِسِرِّي بِغَيرِ شَفيـع فَيقْضي لي حاجَتي
ستایش ویژه «اللّه»ی است که او را میخوانم و پاسخم میدهد؛ گرچه در هنگام دعوت او، سستی میکنم. و نیز، حمد ویژه او است که درخواست میکنم و او هم میبخشدم؛
گرچه در زمان قرضخواهی از من، بخل میورزم. و ستایش مخصوص او است که هر زمان حاجتی دارم و دوست دارم صدایش میکنم. و هرگاه اراده کنم،
اسرارم را با او در میان میگذارم و حاجت میطلبم در حالی که واسطهای میان من و او نباشد…
