حِذْيَم بن شريك اسدى(1) مى گويد: در آن روز به زينب دختر على(عليه السلام) نگريستم كه خطبه مى خواند و هرگز زنى را سخن ورتر و زبان آورتر از او نديدم. گويا (زبان على(عليه السلام) در كام اوست و) با زبان اميرمؤمنان على(عليه السلام) سخن مى گويد. به سوى مردم اشاره كرد كه «ساكت شويد!»
ناگاه نفسها در سينه ها حبس شد و زنگ كاروانها از حركت ايستاد، سپس آن حضرت پس از حمد و ثناى الهى و درود بر محمد صلی الله علیه و آله و سلم و خاندان پاكش شروع به خطبه ای غراء نمودند….
امام زين العابدين(عليه السلام) رو به عمه اش كرد و فرمود: «عمه جان آرام بگير، سرگذشت گذشتگان براى آنان كه مانده اند مايه عبرت است».
سپس افزود: «وَأَنْتِ بِحَمْدِاللهِ عالِمَةٌ غَيْرُ مُعَلَّمَة، فَهِمَةٌ غَيْرُ مُفَهَّمَة»؛ (خداى را سپاس كه تو عالمه تعليم نديده و خردمندِ خرد نياموزيده اى).
در ادامه فرمود: «گريه و زارى، آنان را كه رفته اند به ما باز نمى گرداند».
با اين سخنِ امام چهارم(عليه السلام)، زينب(عليها السلام) آرام گرفت و ساكت شد. (2)
زائده گويد : به محضر مبارك امام سجاد مشرف شدم. امام به من فرمود : اي زائده به من گفته اند كه تو هر زمان كه بتواني به زيارت حضرت اباعبدالله الحسين مي روي…امام سجاد علیه السلام در حدیثی مفصل مطالبی را از حوادث کربلا بیان میکنند و به نقل از عمه ی مخدره ی خود حدیثی از ام ایمن(ره) نقل میکنند مراجعه شود به كامل الزيارات – ط دار المرتضوية ج 1 ص 260 ؛
امام حسين عليه السلام : يا أُختاه لاتَنسيني في نافِلَةِ اللَّيلِ ؛ اى خواهرم ! مرا در نماز شب فراموش نكن . (3)
—————
1)در لهوف نام او «بشیر بن خزیم اسدی» ذکر شده است.
2)احتجاج طبرسى، ج 2، ص 109 – 114. همين ماجرا در ملهوف (لهوف) سيد بن طاووس نيز با مقدارى تفاوت آمده است. ص 192 – 194؛ و رجوع شود به: بحارالانوار، ج 45، ص 162 – 164.
3)وفيات الأئمه ، ص ۴۴۱
